Van 1+1 naar 2

Over verbindende communicatie

De buren maken herrie en daar hebben we last van. Privacy en een gevoel van thuiskomen in onze eigen omgeving is belangrijk. Herrie van de buren verstoord deze behoefte. Wat we willen is dat we in ons eigen huis niet ook nog de herrie van de buren erbij hebben.

Achter dit waarnemen en willen, schuilen gevoelens en wensen. Dit zijn de aandachtspunten binnen verbindende communicatie.

Deze vorm van communiceren stimuleert mensen zich te richten op wat wij en de ander waarnemen, hoe we ons voelen, wat onze onderliggende wensen zijn en wat ieder van ons graag zou willen. Het legt de nadruk op het communiceren van gevoelens en wensen; op dat wat ons wezenlijk raakt. Op deze manier worden ook de bemiddelingsgesprekken van buurtbemiddeling ingericht.

De eerste stap is om met de bemiddelaars de eigen waarneming, gevoelens en wensen te bespreken. Daaruit volgt het uitzoeken van wat men wil. Dit gebeurt in de individuele gesprekken bij de mensen thuis.

De tweede stap is het onderkennen dat de buren ditzelfde proces op hun eigen manier ingevuld hebben. Tijdens de bemiddelingsgesprekken krijgen buren de kans om dit aan elkaar uit te leggen.

Dat dit niet altijd makkelijk verloopt, zal wel duidelijk zijn.  Vandaar dat de bemiddelaars met goed gekozen interventies de gesprekken begeleiden. Openingen zien, kanaliseren van heftige emoties, vragen gericht op inzicht in het totaalbeeld en wederzijdse overeenkomsten zijn hier voorbeelden van.

Door de grens te verlagen om aan te geven wat men dwarszit, kan uiting worden gegeven aan het ongenoegen. Dat is goed voor de eigen gezondheid en voor de relatie met de ander op de langere termijn.

Zo probeert buurtbemiddeling naar de derde stap toe te werken: gezamenlijke behoeften vinden en vanuit hier naar oplossingen zoeken. Naast het oplossen van een probleem leert men ook hoe men het beste met elkaar om kan gaan.

Rosenberg, de grondlegger van de verbindende communicatie, noemt dit: behoeften zijn nooit strijdig, alleen oplossingen kunnen dat zijn. Over behoeften hoeft men niet te onderhandelen, over oplossingen kan dat wel. Maar die moet je dan wel eerst vinden. En als men hiertoe open staat kan het onderzoeken en onderhandelen van oplossingen en afspraken beginnen.

De structuur,  doelgerichtheid,  verbindende benadering en begeleiding bij verbindende communicatie biedt bewoners een ander perspectief op de situatie en op eigen handelen. De bemiddelaars helpen het doel voor ogen te houden. De bewoners leren wederzijdse uitgangspositie kennen. Ontdekken waar hun behoeften elkaar raken en bepalen zo waar hun verantwoordelijkheden liggen. Zo kan men keuzes maken in het zoeken naar een oplossing die maakbaar is voor beide zijden.