Uit de praktijk: Als een gesprek niet vanzelfsprekend is

Voor de kwetsbare bewoners in onze samenleving is met gerichte hulp een bemiddelingsgesprek ook onder handbereik.

Voor Paul was het een moeilijk gesprek. Hij houdt niet van problemen. Hij bemoeit zich niet met anderen en is het liefst alleen. En hij houdt niet van praten. In ieder geval niet met andere mensen. Daar komen misverstanden van. En meestal is hij dan de dupe.

Zijn buurman was aan de deur geweest om te zeggen dat hij last had van zijn gamen. Dat is toevallig de enige uitlaatklep waar hij zich thuis in voelt. Maar de buurman zei dat hij ’s nachts stilte wilde en dat hij Paul heel hard hoorde schreeuwen bij zijn spelletjes. Paul had beloofd zachtjes te doen. Maar nu waren er ineens twee bemiddelaars bij hem gekomen die zeiden dat zijn buurman nog eens met hem wilde praten, met hen erbij.

Paul heeft een aantal letters staan die zijn situatie omschrijven: ASS, PDD-nos en ADD. Hij woont alleen en krijgt één keer per maand zijn begeleider op bezoek.

De bemiddelaars hebben met Paul de klacht van de buurman besproken. Rustig en overzichtelijk. Ze vroegen hem wat hij zelf wilde en hoe hij zo’n gesprek zou kunnen voeren. Paul wil dit eerst met zijn begeleider bespreken. Dat vonden de bemiddelaars een goed plan.

Het vergde enige telefoontjes voordat duidelijk werd dat Paul samen met zijn begeleider deel zou nemen aan het bemiddelingsgesprek. De begeleider zou ter ondersteuning bij het gesprek aanwezig zijn en zorgen dat evt. afspraken die gemaakt zouden worden, ook uitvoerbaar zijn voor Paul. De buurman ging akkoord met de aanwezigheid van de begeleider.

De bemiddelaars zorgen voor een zo rustig mogelijke sfeer waarin de buurman zijn klacht kan bespreken en Paul zich veilig genoeg voelt en voldoende gehoord wordt. Samen met de begeleider zorgen ze ervoor dat het de situatie hanteerbaar blijft voor Paul. In het gesprek wordt duidelijk dat Paul moeite heeft met rekening houden met anderen. Hij leeft in zijn eigen wereld en heeft al zijn aandacht en energie nodig om dit zo goed mogelijk te bolwerken. Hij is van goede wil, maar de mogelijkheden zijn beperkt. De buurman krijgt zo een beeld van Paul en snapt dat de overlast niet zo maar met mooie beloften kan worden opgelost. Paul begint te zien dat de buurman nog zo kwaad niet is. De wending naar een oplossing komt zodra het gesprek veranderd van persoonlijk naar praktisch. Een goede geluidsisolatie zou uitkomst kunnen bieden. Samen met de begeleider spreken de mannen over het aanbrengen van de isolatie in de gamekamer van Paul. De bemiddelaars kijken erop toe dat er duidelijke afspraken worden gemaakt, zodat iedereen weet wat er te wachten staat.

Tijdens het nagesprek, enkele weken later, vertelt de buurman dat de isolatie is aangebracht. De begeleider bleek een grote steun voor Paul, die moeite had met vreemde mensen in zijn huis. Inmiddels is de buurman een keer langs geweest bij Paul. Kort, maar met een gevoel dat het zo goed is. Paul vertelt ook over dit bezoek. Hij vond het spannend, maar de buurman was aardig en ging snel weer weg. Als er wat is, dan mag hij bij hem aanbellen, had hij gezegd.