Interview met Jacqueline van Loon, bestuursvoorzitter

Sinds 21 februari 2018 is Jacqueline van Loon de voorzitter van het bestuur van Stichting Beterburen.

Hoog tijd om nader kennis met haar te maken. We vallen met de deur en de vragen meteen in huis...

Welkom bij Beterburen, Jacqueline. Het bestuur is voor veel bemiddelaars een beetje een ver-van-mijn-bed-show. Daarom tijd om nader kennis te maken.

Bewonerscontacten en werken aan een goede woonomgeving is niet nieuw voor je. Kun je wat vertellen over jouw ervaringen?

Werken met bewoners en denken vanuit bewoners (als zijnde de gebruikers van de woonomgeving, maar ook van voorzieningen bijvoorbeeld) is eigenlijk altijd wel de rode draad in mijn werk geweest.  Ooit begonnen in het buurtopbouwwerk en de stadsvernieuwing, maar later ook betrokken bij de inburgering van vluchtelingen heb ik het belang van een veilige sociale omgeving goed leren kennen. De wijk en haar bewoners heb ik in al die jaren ook zien veranderen. Maar wat blijft is dat mensen een goede thuisbasis nodig hebben om van daaruit hun leven vorm te geven.  Of ze er nu al lang wonen, of juist nieuwkomer zijn.  Een goede woonomgeving, voor jezelf en voor je kinderen en goede contacten met mensen uit de buurt, helpen enorm om je er thuis te voelen. Zonder netwerk in de buurt kun je minder dagelijkse dingen regelen en ervaar je minder steun, denk bijvoorbeeld aan het opvangen van elkaars kinderen of een boodschap doen voor ouderen.

In voorgaande jaren was jij werkzaam als directeur van stichting VluchtelingenWerk Amstel tot Zaan en daarvoor als projectleider bij het bureau voor multiculturalisatie & emancipatie. Nu ben je directeur van stichting WOON! Welke overlappingen zie jij tussen deze diensten en Beterburen?

Bij Vluchtelingenwerk ging het onder andere om asielzoekers die een status kregen, te voorzien van alle basis benodigdheden om zich hier in te burgeren; een huis, taalcursus, steun bij alle administratieve formaliteiten en hulp bij het vinden van werk. We hadden daar een heel goed project met Wijkvrijwilligers, dat is er nog steeds, die nieuwkomers hielpen om wegwijs te worden in de wijk en contacten op te bouwen.  Dat was heel erg belangrijk want ze hadden totaal geen netwerk en vaak geen idee hoe het hier werkte. Als iemand zijn deur niet meer in kon omdat ie zijn sleutel kwijt was belde hij ons. Van het werken met vluchtelingen en het werk bij het MCE heb ik vooral geleerd omdat vanuit verschillende perspectieven naar situaties te kijken en te begrijpen hoe mannen en vrouwen van verschillende culturele achtergronden hun situatie ervaren. Maar ook hoe ze hun persoonlijke veerkracht kunnen inzetten om die situatie te verbeteren. En natuurlijk zag ik ook de lastige kanten van samenleven in een buurt met mensen vanuit allerlei achtergronden en de misverstanden waartoe dat kan leiden, van  beide kanten overigens. 

De non-profit sector en de sociale kant van zaken lijkt een vast gegeven in jouw werkzaamheden. Wat trekt jou hierin aan en hoe zou jij je beweegredenen hiervoor willen omschrijven?   Ach, ik wil gewoon graag mijn steentje bijdragen aan die betere wereld.  Noemt het idealistisch, maar ik wil daar graag in blijven geloven. En gelukkig velen met mij.  En ik ervaar het nog altijd als een voorrecht dat ik daar mijn werk van heb mogen maken.

Hoe ben jij in contact gekomen met buurtbemiddeling en Beterburen in het bijzonder?

Ik kende jullie al vanuit mijn werk en had veel bewondering voor jullie aanpak. Geweldig hoe al die vrijwilligers zich voor hun buurtgenoten inzetten. En met zoveel resultaat, dat is echt indrukwekkend! Dus toen ik benaderd werd door jullie bestuurslid Tamar Hagbi hoefde ik niet lang na te denken.

Hoe bevalt het jou als voorzitter van stichting Beterburen? 

Ik ben nog maar net begonnen, maar tot nu toe vind ik het alleen maar interessanter en leuker worden. Je ziet dat het werk in een enorme behoefte voorziet. De vraag neemt alleen maar toe.  Ik mocht ook een avond bijwonen met vrijwilligers, min of meer in mijn eigen buurt en ik was onder de indruk van alle verhalen. Maar ook van de kwaliteit van de begeleiding. Ik vind het een grote eer dat ik jullie voorzitter mag zijn en zet me er graag voor in, ook al is dat van een afstandje, om zo een bijdrage aan de organisatie te leveren.