Een pijnlijke situatie

Het was één van die vroege lentedagen in maart dat twee bemiddelaars door de wijk fietsten. Kwart voor 8 in de avond en op weg naar een bewoonster van een comfortabel koopappartement met een ruim balkon op het zuiden.

Maar haar balkon kwam ze bijna niet meer op. Niet meer sinds haar onderbuurman op zijn balkon regelmatig zijn sigaretje opstak. Een sigaretje met wat extra’s waar een sterke geur vanaf kwam. Ook vond de onderbuurman het fijn om zijn muziek te horen als hij daar zat te roken. Rook, geur en muziek hielden mevrouw weg van haar balkon.

En dit had ze ook gemeld bij Beterburen. Met de wens of zij bemiddelaars konden bieden om het gesprek aan te kunnen gaan met de buurman. Tot nu toe waren deze gesprekken namelijk op niets uitgelopen.

De bemiddelaars van Beterburen werden vriendelijk door ontvangen door mevrouw. Zij vertelde over haar klachten. Haar hele zitkamer stonk naar de sigaret als ze haar balkondeur open had. De muziek was storend en ze kreeg er hoofdpijn van. De buurman vond haar zeuren om niets. Mevrouw was er inmiddels behoorlijk geïrriteerd door geraakt en weigerde hem nog te groeten. Zo’n vervelende vent. Denkt alleen maar aan zichzelf.

En wat was de situatie bij de buurman?

Ze belden aan bij meneer. Hij was behoorlijk verbaasd om twee onbekenden te zien die het probleem van zijn bovenbuurvrouw bij hem aankaartten. Na uitleg liet hij de bemiddelaars binnen. Want ook hij had hier nog wel iets over te vertellen. De buurman vertelde dat hij wat plantjes had staan om te roken. Dit hielp tegen de pijn. Meneer had een chronische pijnaandoening. Met dokters goedkeuring rookte hij nu twee maal per dag zijn sigaretje. En met de zon op zijn pijnlijke gewrichten werd de pijn nog minder. Vandaar dat hij op zijn balkon rookte. Ja, buurvrouw was twee keer aan de deur geweest. Met beschuldigingen en nare opmerkingen. En ze had vanaf haar balkon “Junkie!” naar hem geroepen. Dat stak.

Twee bewoners die elkaars rust verstoorden. Twee bewoners die met elkaar in gesprek wilden om samen met de bemiddelaars hier verandering in te brengen.

Iedereen nam plaats aan de tafel. De bemiddelaars lieten beide buren vertellen over hun ervaringen en irritaties. Zo kwam de pijn op tafel. En pijn, daar wist mevrouw over mee te praten. Haar hoofdpijnen waren ook hardnekkig. Hoe konden ze elkaar minder dwars zitten? Met wat geven en nemen en vooral eigen ideeën en initiatieven kwam er een plan op tafel. Een plan dat zeker de moeite waard was om uit te proberen.

Na 6 weken belde een bemiddelaar naar beide buren. Hoe ging het nu? Mevrouw vertelde dat buurman veel meer rekening met haar hield. De muziek stond zachter. Soms rook ze zijn sigaret nog wel eens maar er viel nu prima mee te leven. Het was toch ook wel erg als je altijd pijn hebt. Dat wens je niemand toe.

Buurman was ook tevreden. Op de dagen dat mevrouw naar haar soos ging, kon hij rustig buiten roken. De andere dagen en ’s avonds deed hij dat binnen. Geen probleem. Hij wist als geen ander dat hoofdpijn ook pijn is. En dat wenste hij niemand toe.

(namen en situatie aangepast; gebaseerd op ervaringen van buurtbemiddelaars)

In hetzelfde schuitje

Mevrouw Stefanis had met haar kinderen een mooie boot gekocht. Heel wat keren werd er zomers heerlijk gevaren. Feestelijke tochtjes in de grachten en op de plassen.

Met de jaren werd mevrouw Stefanis ouder, de kinderen vertrokken na hun studie naar het buitenland en de boot bleef aangemeerd op een openbare ligplek. Zonder al te veel aandacht van mevr. Stefanis. Maar met groeiende aandacht van meneer Holsterberg. Hij keek elke dag vanuit zijn tuin naar de boot die ook zo haar tekenen van ouderdom begon te vertonen. Hij had dit huis speciaal gekocht vanwege de grote tuin en het fraaie uitzicht. Het was een flinke investering en hij had er zijn eigen paradijsje van gemaakt. Een klein buurtonderzoek van meneer Holsterberg leverde wat buren op die zich ook steeds meer begonnen te ergeren aan de veronachtzaamde boot. Gezamenlijk schreven ze een brief aan mevrouw Stefanis.

Van het één kwam het ander en er ontstond een burenruzie over de boot. Via Beterburen werd een bemiddelingsgesprek georganiseerd met mevrouw Stefanis, dhr. Holterberg en nog twee buren. Wat te doen met de boot, de investering in de mooie tuin, de onenigheid en de onrust?

De bemiddelaars gaven alle aanwezigen de ruimte om hun eigen beeld van de situatie te schetsen. Op een openbare plek mag je gewoon liggen en het onderhoud van de boot is te zwaar voor mevrouw Stefanis. Verkoop is geen optie, want de mooie tochten zouden weleens herhaald kunnen worden als de kinderen in Nederland zijn. Daartegenover de ergernis over het uitzicht op een licht water makende, steeds meer vervallende boot. Door bij de anderen steeds te vragen of het vertelde begrepen werd, kreeg men de kans om een completer beeld van de situatie te krijgen. Men kwam langzamerhand tot de conclusie dat de eigen strikte wensen beter aangepast konden worden aan dit beeld om tot verandering te komen.

Uiteindelijk bleek de oplossing even verrassend als prettig voor iedereen. Buur Karssen bracht de weg naar een oplossing in beweging met zijn voorstel om mevrouw Stefanis te helpen met het onderhoud van de boot tegen gebruik hiervan. Een plan dat, hoewel vrij ingewikkeld in voorwaarden en condities, door iedereen aanvaard werd. Er werden afspraken omtrent gebruik, kosten en onderlinge omgangsregels bepaald.

Het is voor buurtbemiddelaars vaak een aangename ontdekking om te merken hoe buren van grote onderlinge verschillen kunnen komen tot hun eigen samenwerking. Zolang alle betrokkenen echt zoeken naar deze gezamenlijkheid, blijkt er altijd wel een oplossing te ontstaan.

Ten slotte heb je als buren altijd met elkaar te maken. Je kunt elkaar moeilijk ontlopen. Je zit, als het ware, in hetzelfde schuitje. En dat besef hielp deze buren naar hun eigen oplossing.

(namen en situatie aangepast; gebaseerd op groepsbemiddelingservaringen van buurtbemiddelaars)

Coach voor Chris

Coaching binnen buurtbemiddeling is bestemd voor bewoners die te maken hebben met burenoverlast en niet met de betreffende buur in bemiddeling kunnen gaan.

En zo iemand was Chris. Overlast had hij. De effecten waren slapeloze nachten en een groeiend gevoel van onbehagen over niet serieus genomen worden door zijn omgeving.  Hij bezocht steeds vaker de dokter met lichte stressklachten vanwege zijn buren. De huisarts adviseerde hem eens naar Beterburen te gaan.

Sylvia was al jaren buurtbemiddelaar. En twee jaar geleden heeft ze de training ‘Coaching voor buurtbemiddelaars’ gevolgd. Nu kwam ze regelmatig bij mensen over de vloer om met hen te praten over hoe men verbetering aan kon brengen in de situatie.

Chris en Sylvia bespraken de positie van Chris en zijn burenklacht. Wat vooral opviel was het gevoel van Chris dat niemand hem bijstond of begreep. Hij stond er alleen voor. Niemand onderkende zijn klacht over de buren. De overlast bleek slechts één van de voorbeelden te zijn die dit gevoel bij hem aanwakkerde.

Samen met Sylvia onderzocht Chris wat hij hieraan kon doen. Al doende werden er een paar ideeën besproken die Chris wel wilde uitproberen. Het eerste wat hij deed was de overlast op een andere manier beschrijven. Op zo’n manier dat hij er wat mee kon. Deze omdraai van denken gaf hem een gevoel van kracht. En dat bleek in zijn geval een goede stap in een richting van actie. Het werd hem duidelijker waar hij naartoe wilde met zichzelf en met de situatie met zijn buren.

Chris had zichzelf opgegeven voor een assertiviteitscursus. In het nagesprek met Sylvia vertelde hij dat het niet altijd makkelijk was, maar dat hij er wel van leerde. Hij had zelfs een gesprek met de buren gevoerd. Over de overlast, maar meer nog over de buurt waarin ze samen woonden. En als buren was het toch prettiger om op goede voet in deze buurt te wonen.

“Iedere keer is het weer anders”, vertelde Sylvia later tijdens de coachintervisie van Beterburen. “De bewoner kwam zelf met het idee van deze cursus toen hij zat te vertellen waarom hij in lastige situaties zichzelf nooit goed duidelijk kon maken aan anderen. Knap dat hij die cursus aan durfde te gaan.”

Een coach biedt tijd, een opmerkzaam oor en een open blik. Chris heeft zijn situatie kunnen onderzoeken en een manier gevonden om verder te komen. Niet alleen met de buren. Zij bleken wel een goede testcase waar hij met vlag en wimpel voor slaagde. De overlast is afgenomen en de burenrelaties is sterk verbeterd. En Sylvia is alweer bezig met een volgende coachingszaak.

(namen en situatie aangepast; gebaseerd op coachingservaringen van coaches van Beterburen)